خانه ام ابری است

مدادهای رنگی ام را از جعبه استوانه ای شکلشان در می آورم و به آن لحظه خوشی فکر می کنم که آنها را دانه دانه از میان انبوه رنگهای چشم نواز بیرون کشیدیم و از مغازه کوچک نوشت افزار فروشی کنج پونک باختری خریدیم…به آن لحظه شاد و پر جنب و جوش. به آن لحظه هایی که پر از خیال بود و آفرینشی از نو. من مست مغزی نرم مداد رنگی ها. تو شاد از گردش آسان مدادها زیر سرانگشتان من. تا کدام نقش بر آید از میان انبوه ِروشن ِ رویاها!

مداد رنگی هایم را در عزیزترین گنجه ای که دارم به ترتیب چیده ام.گاهی اگر فرصتی باشد به گنجه کوچکم سر می زنم و مداد هایم را بو می کشم، به مغزی نرمشان دست می کشم… به امید درک روشن آن لحظه های جاوید… آن کنج مغازه کوچک نوشت افزار فروشی…که یکروز با هم درآن قدم گذاشتیم و با بسته ای پر از رنگ بیرون آمدیم. به امید نقشی از روشن ِ فردا ها!

فرداها و فرداها آمدند. مدادهای نرم من کوچک تر شدند. نقش زدند از پس نقش. در آرزوی روزهای نیامده در تقویم! هر روز که می گذرد نوک نرم مدادی بر صفحه سپید کاغذ گسترده می شود؛ و نقشی بند می شود در میان انبوه رفته ها، رسم شده ها، و خاموش از چراغ روشن ِ آرزوها!

هر چه می گذرد مدادهای تیره ام کوتاه تر می شوند و مداد طلایی رنگ خورشیدوارم از همه بلند تر می نماید! هرچه می گذرد نقشهایم سنگین تر می شوند و تیره تر! و هربار خالی تر از روشن ِ سوداها!

یاد آن لحظه خوشی می افتم که دستانم را گرفتی و مرا به سمت آن مغازه کوچک نوشت افزار فروشی کشاندی. یاد آن فریاد شاد کودکانه که در گلویم پیچید وقتی انبوه مداد رنگی ها را در قفسه های تا سقف چیده شده دیدم… یاد آن دست چین کردن شادمانه تو که از هر رنگی، مدادی را برای من کنار می کشید! …کاش تا ابد می ماندیم در آن لحظه شاد. کاش حک می شدیم چون صفحه یک نقاشی بر چهره زمان. کاش تو می ماندی و دستهای مهربانت وقتی نوار روشن رنگ را در دستان من می ریخت. کاش من می ماندم و هزاران نقش سپید که با دیدن مداد رنگی ها در ذهنم جان می گرفت. کاش آن لحظه شاد می ماند تا ابد… کاش و ای کاش هر دو چون موم سخت می شدیم، برای همیشه، در اوج لحظه ی روشن ِامیدها و رویاها!