خانه ام ابری است

“… مجلسى بياراست و به احترام هر يك بالش و تكيه‏گاهى بگسترد و به دست هر يك كاردى و ترنجى داد و آن گاه با زيب و زيور يوسف را بياراست و به او گفت كه به مجلس اين زنان درآ، چون زنان مصرى يوسف را ديدند بس بزرگش يافتند و دستهاى خود به جاى ترنج بريدند و گفتند حاش للّه كه اين پسر نه آدمى است بلكه فرشته بزرگ حسن و زيبايى است…”

وقتی که داروی بی حسی را میان مهره های ستون فقراتم تزریق کرد گرمای عجیبی به نوک پاهایم دوید. با عجله گفتند که روی تخت دراز بکشم، پیش از آنکه حس و حرکت پاهایم را از دست بدهم. بدنم از هیجان آنچه به زودی اتفاق می افتاد می لرزید. سردم بود و عرق روی پیشانی ام نشسته بود. پرده ای در برابر صورتم کشیدند. دیر زمانی نگذشت که حس پاهایم را از دست دادم. نفسم به سبکی بالا می آمد، دردی غریب در قفسه سینه ام می پیچید. احساس می کردم که دیگر نفس کشیدنم از آن خودم نیست. روی صورتم را با ماسک اکسیژن پوشاندند و دستهایم را برای اینکه تکان نخورم به چوبی که مثل صلیب از دو طرف تخت بیرون زده بود بستند… چشمانم به آن گوشه بود. به آن گوشه، کنار تخت نوزاد! جایی که خودم بارها به عنوان رزیدنت  نوزادان آنجا ایستاده بودم و مادر بینوا را روی تخت، مصلوب دیده بودم! منتظر، تا نوزاد را بیرون کشند و روی تخت بگذارند…آنروز من به جای مادر بینوا بودم و اتاق را نه از گوشه ی نوزادی، که از گوشه ی چشم مادران می دیدم! اتاق عمل شماره ی شش. اتاقی که بارها بی تفاوت به شماره اش، برای زایمانهای متعدد به درونش دویده بودم! حکایت آن خیاط بود که خود درون کوزه افتاده باشد!

جز پرده ی سبز روبرویم و چشمان  نگران و منتظر همراه چیزی نمی دیدم. کشش مداوم جراح را بر شکمم حس می کردم بی آنکه دردی داشته باشم. ثانیه شمار ساعت بالای دیوار  به سختی جلو می رفت و من لحظه ها را شماره می کردم… نگاهم به آن تخت کوچک نوزادان بود و اینکه نکند خطری در میان بیاید و رزیدنت نوزادان را فراخوانند. خسته بودم ازین فکر که چه پیش می آید. نگران بودم که آیا نوزاد من چون نوزادی سالم نفس خواهد کشید؟ گریه خواهد کرد؟ پوستش صورتی و زیبا خواهد شد؟ این مرحله سخت را به خوبی طی خواهد کرد؟ ریه هایش چه؟ ریه هایش به آسانی باز خواهد شد؟ قلبش چه؟ تاب خواهد آورد؟ این مرحله نفس گیر را چند بار در ذهن مرور کرده بودم؟ چند بار خودم را با دوره ی بی ثمر این لحظه ها زجر داده بودم؟ چرا اینهمه می ترسیدم؟

صدای بلند جراح را شنیدم: ” مایع شفاف…  نوزاد پسر”!… به گفته ی همراه ابتدا پاهای کوچکش را در آوردند. بعد شکمش، سینه اش و آخر سرش را بیرون کشیدند.  سر کوچکی که آن گوشه ی راست بالای شکم من گیر افتاده بود و تا به آخر هم نچرخیده بود. صدای گریه اش اتاق را پر کرد! و ناگاه صورت خون آلودش را از بالای پرده سبز به من نشان دادند. ” اینهم پسر کوچولوی خوشگلت!” جراح دوست و هم مدرسه ای من بود. می دانست که چه اضطرابی در وجودم می دود. نوزاد را قبل از آنکه روی تخت بگذارد نشانم داد تا کمی آرام بگیرم…

به آن گوشه زل زده بودم. اشک چشمانم را پر کرده بود. همه جا را دیگر تار می دیدم. تک تک کلمه هایی که از دهان پرستار بیرون می آمد در ذهنم حک می شد. مرحله به مرحله می دانستم چه می گوید. معاینه اش را، وزنش را، قدش را، آپگارش را، ساعت و دقیقه ی تولدش را و حتی دمای اتاق را … از رزیدنت نوزادان خبری نشد و شنیدم  آپگارش را  ”نه” در دقیقه ی اول و “نه” در دقیقه ی پنجم حساب کردند. سینه ام سبک شد. خودم به کمتر نوزادی این نمره بالا را داده بودم. خیالم آسوده شد که نوزادم این مرحله را به خوبی پشت سر گذاشته است…

همراه می خندید و می گفت خیلی زیباست. می گفت سالم و سفید و زیباست و من خدا را در نهان سینه ام شکر می کردم که همه ناهنجاری های بی شماری را که این سالها دیده بودم در او ندیده بودند. دیگر بقیه اش مهم نبود. حتی اگر همان لحظه حس پاهایم را به دست می آوردم و درد برش کارد جراحی را حس می کردم…

شب قبل از روز زایمان “کتاب” را گشوده بودم. سوره ی یوسف آمده بود. آنجا که زلیخا یوسف را از پشت پرده بر زنان مصر آشکار ساخته بود…